Aslında hikâyemiz birbirimizi ilk gördüğümüz gün başlamadı. Çünkü biz, birbirimizi zaten ismen biliyorduk. Aynı çevreden, aynı hastanenin koridorlarından belki de defalarca geçmiş; birbirimizin varlığından haberdar olmuştuk. Ama aramızda henüz bir sohbet, bir mesaj, hatta gerçek anlamda bir iletişim yoktu. Ta ki bir gün… Kaan’ın beni yoğun bakıma bir hasta getirdiğinde, hasta başında hemşire olarak görmesine kadar. O gün Kaan, hastane içinde yer değiştirdiğimi fark etmişti. Belki dışarıdan bakıldığında küçücük bir ayrıntıydı bu. Ama onun merakını uyandırmaya yetti. “Ne olmuştu, neden yer değiştirmişti?” diye düşünmeye başladı. Ve galiba bizim hikâyemizin ilk gerçek adımı da tam olarak o merakla atıldı. Merakına yenik düşüp bir gece Instagram’dan takip isteği gönderdi. Ardından da bana mesaj attı. Belki o gece ikimiz de bunun sıradan bir mesajlaşma olduğunu düşünüyorduk. Belki sadece birkaç cümlelik bir sohbetti bizim için. Ama şimdi geriye dönüp baktığımızda biliyoruz ki… Bazen koskoca bir aşk hikâyesi, insanın içindeki küçücük bir merakla başlıyor. Kaan’ın o gece gönderdiği takip isteği, aslında birbirimizi sadece isim olarak bildiğimiz o dönemin sonu; birbirimizin hayatında gerçekten yer almaya başladığımız hikâyenin başlangıcıymış.